Για πολλά χρόνια, η κυπριακή οικονομία ζούσε στιγμές τεράστιας οικονομικής άνθισης. Κυρίως την περίοδο 1990-2010, οι κυπριακές τράπεζες ήταν περιζήτητες για τους ζάμπλουτους ολιγάρχες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Γιατί συνέβαινε αυτό; Πολύ απλά, η πολιτική των κυπριακών τραπεζών ήταν ιδιαιτέρως ευνοϊκή στο “ξέπλυμα μαύρου χρήματος”. Οι τράπεζες της Κύπρου, μαζί με αυτές της Μάλτας, αποτελούσαν το τεράστιο “πλυντήριο” της ΕΕ.

Επί πολλά χρόνια, τεράστιος πλούτος συναθροιζόταν στις κυπριακές τράπεζες, τις περισσότερες φορές προερχόμενος από παράνομα μέσα ή πολέμους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση με το τεράστιο “ξέπλυμα” Ρώσων ολιγαρχών ή εκείνη του “ξεπλύματος Μιλόσεβιτς”. Έτσι, τα τραπεζικά στελέχη, ζώντας σε μια φούσκα απύθμενης οικονομικής ευημερίας, εστίαζαν στο να ζουν χωρίς να δίνουν σημασία στην κακοδιαχείριση που έμελλε να οδηγήσει στη χρηματοοικονομική κατάρρευση της Κύπρου.

Χορός δισεκατομμυρίων

Δυστυχώς, όπως δείχνουν ολοένα και περισσότερες επίσημες έρευνες, το δάχτυλο στο μέλι έβαλαν πολλοί. Δημιουργήθηκαν κλειστές κάστες με μέλη πρωτοκλασάτα ονόματα του δικηγορικού και δικαστικού σώματος, πολιτικούς, ακόμα και τον τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσο Παπαδόπουλο. Συνδετικός κρίκος αυτών, οι μεγαλοτραπεζίτες οι οποίοι σκορπούσαν ανεξέλεγκτα τα “ξεπλυμένα”, ενώ έκλειναν με ιδιαίτερη ευκολία στόματα δελεάζοντας ή απειλώντας.

Έτσι, συγγενείς, φίλοι, κουμπάροι χρίστηκαν εν μία νυκτί επενδυτές, υπερεργολάβοι, δικαιούχοι τεράστιων κεφαλαίων, τα οποία μοίραζαν απλόχερα οι μεγαλοτραπεζίτες υπό την ομπρέλα προστασίας δικαστικών στελεχών και μεγάλων δικηγορικών γραφείων. Ένα από τα μεγαλύτερα και δημοφιλέστερα δικηγορικά γραφεία που εμπλέκονται στην πολύκροτη αυτή υπόθεση είναι το δικηγορικό γραφείο «Τάσσος Παπαδόπουλος και συνεργάτες» (εμπλέκεται κυρίως στο σκάνδαλο της Λαϊκής Τράπεζας). Και φυσικά δεν είναι το μόνο. Αναμένονται πολλές και σοβαρές αποκαλύψεις!

Αξίζει να σημειωθεί πως ακόμα και τη μαύρη περίοδο της κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας, ακόμα και όταν το ΑΕΠ συρρικνωνόταν επικίνδυνα, ο ιδιωτικός δανεισμός συνέχιζε ακάθεκτος και ανεξέλεγκτος. Μάλιστα, έφτασε να είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το ύψος του να ξεπερνά το 320% του ΑΕΠ της Κύπρου! Λογικό, αφού τα δάνεια δίνονταν στις κλίκες με συνοπτικές διαδικασίες. Όμως… “ο κλέφτης και ο ψεύτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται!”